Προσοχή: το κείμενο περιέχει έντονα γράμματα που περιέχουν τσιτακισμό! Για παράδειγμα, τα έντονα γράμματα (Χ) και (Σ) αντιστοιχούν σε (SH) ή σε (Ş), το έντονο γράμμα (Κ) αντιστοιχεί σε (TS) ή (Ç), το έντονο (Ψ) αντιστοιχεί σε (PSH) ή σε (), το έντονο (Γ) αντιστοιχεί σε (Υ), τα έντονα (ια) αντιστοιχούν σε (Ε).

....

Τ’ άλο την ημέρα έφτασανε έξου ασο Ιστανπόλη. Η Φατιμέ άρ’ σο Ιστανπόλη έτον και απ’ αδάν κάχεν σο Ιστανπόλη νε εγιασάεβεν. Σατι έρχουτουν ούλο το βράδυ σην αραπά απές εκειμέθεν. Όμον τ’ εστατέροσεν, ελίγο, ετέρεσεν έξου το εν τ’ ουκ εν. Εβρίγουσαν σε έναν τρανό πόλη. Ερώτεσεν την πεθεράν ατες που έφτασαν. Εκείνε πα’ είπεν ατενα ότι έφτασαν σο Ιστανπόλη. Τση Φατιμές τ’ ομάτια άλο πολλά εχόντριναν. Με τ’ έναν τρανό μεράχι αρνάσεψεν να τερέι ολόγερα.

 

Άετς, ασο παράθερο σατι ετέρενεν έξου «έι μάνα μ’... ατόσον τρανό τόπος...» είπεν απ’ απέσαν ατες. Τρανά και μακρία απαρτουμάνια που αλ’ ελίγο να φτάνουν σον ουρανό... τρανά και πλατέα δρόμια... ένα σουρί άνθρωποι, όμον δόνος ασα μελεσίδια, ο ίς αδά και ο ίς ακεί, ο ένας σο καλό και ο ένας σ’ αστερέο μερ’... τ’ αραπάδες εσκέπασαν ούλα τα δρόμια, χνουδί χώμα ουκ ελεπισκάται...

Η Φατιμέ εθάρρεσεν εχάθεν και αρ ευρίεται σ’ άλο τον ντουνιά.

Αυούτο τ’ εϊκές ουκ εμνέζενεν σην Τραπεζούντα. Ατόσον πολλά αραπάδες και ανθρώπους, σ’ έναν καικά άλλο ουκ είχεν είδείνε. Για τ’ ατό, η ψήν ατές ουκ εχώρενεν σα στούδεν ατές και με έναν τρανό μεράχι ετέρενεν τ’ ολόγερα. Εθέλενεν ν’ εκατήβαινεν κάτου και ταράγουτουν νάμεσα ‘τουνα.

 

Ύσταρο έρθαν και εσήμωσαν σην γέφυρα. Η πεθεράν ατές είπεν ατένα ότι σε λίγο να διαβαίνουν ασην γέφυρα. Ασο Τελεβιζιόνι (Τηλεόραση) είδεν άμα ασα σημά άρ ν’ έλεπεν ατόσον τρανό γεφύρι. Οντά έρθανε και εσέβανε σο γεφύρι και η Φατιμέ είδεν απ’ επάν’ τη θάλασσα, οι κοιλίαν ατές εξέβεν ση γούλαν ατες. Εφαρφαταρέσεν η καρδίαν ατες. Πολλά εδιάβαιν ας σα ψιλά τα κούρτσια και τόπια άμα αυούτο τ’ έλεπεν αλλέτερο έτον. Αλήγορα αναπέεν και αλήγορα εχαλέρωσεν. Αρνάσεψεν να τερεί τα όμορφα τα τόπια μερακλία. Άετς σατί ετέρενεν, ενόνισεν του χωρί τα πατσίδια και εχαρέθεν για το σιάνσιν (τύχη) ατες. Πολλά ουκ εδιάβαιν, έφτασανε επέραν και εσέβανε σο δρόμο.

 

 

Η Φατιμέ εγλύτοσεν ας το να πάει να κόφτ’ και φορτούτε ξύλα για να φέρ’ σο σπίτι...

Η Φατιμέ εγλύτοσεν ας το να πάει να σώρευ’ φύλλα, να φορτούτε και φέρ’ σο σπίτι για να στρόν’ σα ζα επουκά... Η Φατιμέ εγλύτοσεν ας το να πάει κόφτ χορτάρια και φέρ’ σο σπίτι για να φαγίζ’ τα ζα...

Η Φατιμέ εγλύτοσεν ασα στενά τα δρομόπα... εγλύτοσεν ασα μακρία τα κούρτσια... εγλύτοσεν ασα κρεμά... εγλύτοσεν ασα καφούλια, ασα δέντρα, ασο όρος, ασα ραχία, ασα παρχάρια...

 

Η Φατιμέ λες κι εχάθεν, εξέβεν ασο τζεχνέμι (κόλαση) και εσέβεν σο τζεννέτι (παράδεισος)...

Αλλέτερος ντουνιάς...

 

Όλον ύσταρο έρθαν και έφτασαν σο απαρτμάνι (πολυκατοικία) εμπρό το να έμεναν. Αυούτο τ’ εικεκά ουκ έτον και πολλά αλλέτερο ασα τόπια τση Τραπεζούντας. Όμον ένα μέρος τση Τραπεζούντας εμνέζενεν. Η Φατιμέ άετς σατί έκοφτεν το ολόγερα με τ’ ομάτιαν ατες, ο άντρας ατες επείρεν τα τσάντας, γάλε γάλε εκοβάλεσεν ατά σο σπίτι. Ύσταρο ούλοι εντάμα ενήβανε ας σα σκάλας, σο 4. πάτωμα το εβρίγουτουν το σπίτιν ατούνα.

 

Σα εμπροτισνά τα ημέρας η ώρα ουκ έξερνεν ν’ εδιάβαινεν. Η Φατιμέ λες κι εσπηνέεν σο πεντικοτούζαχο (ποντικοπαγίδα). Ογράσεβεν απές σο σπίτι ν’ έβρισκεν δουλεία για ν’ εποίνεν. Σα πατώματα του σπιτί έλεπεν εκείνα τα χοχόλια που καμία ουκ έλεπεν ατά σου χωρί τ’ οσπίτι για ν’ εσπούγκιζεν ατά. Άρ έλεπεν ούλα τα λερωμένα τα τσουντζία για ν’ εγβάλ δουλεία.

Σο σπίτι έρχουσαν κάποιοι μουσαφίροι τση πεθεράς ατές. Η Φατιμέ εδιάβαν πολλά ημέρας ντο ουκ επόρεσεν ευρείναι καϊνέναν για ν’ εσυντύχαινεν, ν’ έλεγεν ατένα τα τέρντιαν ατές.

 

Ύσταρο ασα καν’ τρία μήνας η πεθεράν ατες εχάθεν. Επήραν, έγκαν και έθαψαν ατένα σο χωρίο. Η Φατιμέ πα’ άετς, επόρεσεν πανείνε και είδείνε άλο μια το χωριό και τσοι φίλους ατές. Άμα τα όμορφα τα ημέρας αλήγορα έρχουνταν και διαβαίνουνε. Τρία τέσσερα ημέρας χύτα έρθαν και εδιάβαν. Πριν να χορτάζ’ το χωρίο καλά καλά, με τον άντραν ατες εκλώστανε οπίς σο Ιστανπόλη.

 

Επήγαν ουκ επήγαν, ο άντρας ατές αρνάχεψεν ν’ αραέυ’ αλλέτερο οσπίτι. Το σπίτι ντο είχανε έτονε πολλά τρανό και αβού η πεθεράν ατες πα’ εχάθεν, άρ ν’ επέγνανε σε ένα μικρότερο οσπίτι. Η πεθεράν ατες κάθε μήνα επαίρενεν πολλά χρήματα και επόρεναν και εδιάβαζαν το μήνα, άρ επόμειναν μαναχί και ο άντρας ατές πα’ πολλά χρήματα ουκ επαίρενεν. Άρ έπρεπε ν’ ελέηζαν και ν’ εκράτεναν τα χρήματαν ατούνα καλά.

 

Εράεψαν εράεψαν και όλον ύσταρο σε έναν παλαίο μαχαλλά έβρανε έναν παλαίο οσπίτι με έναν οντά και ένα μικρό σαλονόπο με την κουζίναν εθέ εντάμα. Εκιραλάεψαν (ενοικιάσανε) α’ και εσέβαν απές. Σε αυούτο το μαχαλλά, ουκ εγνώριζαν καϊνέναν. Η Φατιμέ έτονε ντο έτονε ολομάναχεσα, άρ όμον το εγβάιν ο άντρας ατές ασο σπίτι, απομέν εκείνε και η ψήν ατες. Όντα έρθανε σε αυούτο το απαρτμάνι, καϊνίς πα’ ουκ έρθεν ειδένε ατεινούς.

 

Η Φατιμέ όσο διαβαίνουν τα ημέρας, κ’ άλο πλέο φουντόν’ απέσαν ατες η γαριπία και κάφτ’ την καρδίαν ατες. Όντα έρτε εβρίσκ’ ατένα η γαριπία, εσκούτε και κλωθεϊρίεται σο σπίτι απές, μια αδά και μια ακεί. Εγβαίν σου σπιτί το μπαλκόνι και επ’ εικεκά τερεί τσ’ ανθρώπους το έρχουνταν και διαβαίνουν. Απέσαν ατες πάντα κοβάλενεν έναν κιουμάνη (ελπίδα), απές σ’ ατεινούς τσ’ ανθρώπους το έρχουνταν και διαβαίνουν, γιαμ ευρίσκεται ένας μέτερος. Άετς τερεί πα’ τα αραπάδες και ελίγο διαβαίν’ η γαριπίαν ατες.

 

Άετς σατι εδιάβαιναν τα ημέρας, μια ημέρα άετς σατι κάθουτουν σο μικρό το σαλονόπον ατες, ενδοδόνισαν τ’ οτίαν ατες και απ’ απέσαν ατες «λές κάτση να χάτε;» είπεν. Χύτα έρθεν σο νούν ατες το χωρίο και επήρεν ατένα εκείνη η γαριπία. Σον τόπον ατες ουκ επόρενεν ν’ έστεκεν. Εσκώθεν εξέβεν έξου σο μπαλκόνι, ελίγο ετέρεσεν αδά και ακεί. Παλ’ επέρμεινεν ν’ ελέπ’ καϊνέναν, κάτινα ν’ εγνωρίζ’ άμα εύκαιρα επέρμεινεν. Άλο ουκ επόρεσεν σταθείνε έξου και παλ’ εκλώστεν εσέβεν απές. Επήγε επλώθεν επάν σο στρώμαν ατες. Η ψήν ατες σην ψήν ατες ουκ εχώρενεν. Η γαριπίαν ατες έφτασεν σην κορφή. Άετς γάλε γάλε αρνάσεψεν να κλαίει. Πολλά ουκ εδιάβαιν, τα δάκριαν ατες εγέντανε ποτάμι.

Ενόνιζεν τση φίλους ατες. Εμηλίγκεισεν και είπεν «Έρθα αδά κές για ν’ ελέπα έναν καλό ημέρα, αρ για τέρ’ το έβρε με» απ’ απέσαν ατες. Η Φατιμέ σο χωρίο είχεν φίλους το εσυντύχαινεν όμον παλαλέσα, είχεν κομσίδες (γείτονες) το επέγνεν, είχεν ανθρώπους που εγάπεναν ατένα. Είχεν ολούο όρος, είχεν δέντρα το εκάθουτουν σην έσκιαν ατουνα.Είχεν ολέμορφα λουλούδια το εμύριζαν όμνοστα, είχεν πουλίκας τ’ ελάλεναν όμορφα. Άρ απ’ αυούτα τίπο οπίς ουκ επόμεινεν. Άρ να συντυχαίν έναν άνθρεπο πα’ ουκ έχ’. Επόμεινεν νάμεσα σα τέσσερα ντουβάρια.

 

 

Άετς εδιάβανε πολλά μήνας. Η Φατιμέ γάλε γάλε αρνάσεψεν ν’ εφτάει κάτι φίλους άμα καϊνέις ατόσον ζεστή, όμον τσοι φίλους ατες σο χωριό ουκ έτονε. Την πλέξην ατες πα’ ουκ επόρενεν νε μοιρέγουτουν με τ’ εκείνους εντάμα. Αδά σο τρανό την πόλην, μαναχά ατά το επαίρενες για την κουζίνα και εκείνα τα καλά το αγόραζες και εφόρενες επόρενες και έδειχνες. Και ατό πά’, απές σο κρίζη τση ζήλιας. Νε εσύ χαρένεσε νε και ατός το δείχνεις κάτι.

 

Η Φατιμέ πολλά εγέντον το εχρονέσεν σο Ιστανπόλη. Γάλε γάλε αρνάσεψεν ν’ εγαπάει και τον άντραν ατες το άντρισεν με τ’ ατόνα μούδε εγνώριμιαν.

 

 

Ύσταρο κές εποίκανε έναν παιδί το εθέκανε το όνεμαν εθέ Αλί. Εδιάβανε τα χρόνε και ο Αλίς εθράφεν, ετράνεινεν. Ο Αλίς όσο αν εθράφε με την μάναν ατ’ σο σπίτι απές και έμαθε τα Ρωμαιικά, σατι έπαιζε με τα ξένα τα γαρδέλια άλο καλύτερα έμαθεν τα Τουρκικά. Μαναχό με την μάναν ατ’ εσυντύχαινεν τα Ρωμαιικά. Ο κύρης ατ’ είπεν ατόνα ότι όνταν έρχουντανε ξένοι σο σπίτι, να συντυχαίν μαναχά Τουρκικά και αν ακούγουν Ρωμαιικά και ερωτούν τη γλώσσα εν, να λέει ότι έν Λάζτζε.

 

Έναν ημέρα η Φατιμέ, εγνωρίεν με την Ζεϊνέπ, την μάνα του Χασάν το έτονε φίλος με το παιδίν ατες τον Αλί. Η Φατιμέ εκάλεσεν την Ζεϊνέπ σο σπίτιν ατες για το παρακάθι. Η Ζεϊνέπ  πα’ πολλά εχάρινεν. Εθέλενεν πα’ ν’ έγβαινεν ελίγο έξου και ν’ επαίρενεν αέρα. Η Ζεϊνέπ είπεν ατένα πα’ ότι να έρτε με κάποιους άλλους ας οποίους η μια εν ασην Μαύρη Θάλασσα. Η Φατιμέ άλλο πολλά εχαρέθεν. Εποίκεν μεράχι και απ’ απέσαν ατες «ατζάπ να έν’ καϊνίς ασην Ώκενα;» ερώτεσεν. Ύσταρο ενόνισεν και «ας έτονε κάποιος που εξέρ’ Ρωμαιικά και ας μην έτονε ασο χωρίο. Άλλο ντο να έθελενα;» είπεν σα κρυφά. Πόσο εθέλενεν ν’ εποίνεν παρακάθι σα Ρωμαιικά... πολλά εγαριπέφτεν τα παρακάθια το εποίνεν σο χωριό.

Η Φατιμέ άετς χαρεμένησα επήγεν σο σπίτι και αρνάσεψεν τα δουλείας. Τ’ άλο την ημέρα αλήγορα εσκόθεν και εσέβεν σο μάγιρεμα. Εθέλενεν ν’ εποίνεν όλον τα καλυτέρα και όλον τα ομνοστότερα τα φαγία.

Κοντά σο μεσημέρι έρθανε οι μουσαφίροι. Από κάτου είδεν και εταράεν ατεινούς και η Ελίφ το εγνώριζεν ατένα η Φατιμέ. Εκείνε πα’ εθέλεσεν να ταράεται σο παρακάθι. Ακόμε πριν κατσείνε, άετς ορθά, αρνάσεψαν ν’ εγνωρίγουνταν. Η Γιελίζ έτονε ασην Μαλάτια και η Χαϊριέ έτονε ασο Άρτεσεν του Ρίζου.
Η Φατιμέ εκάθησεν τση μουσαφίρους ατές σο μικρό το σαλονόπο ντο είχεν. Απ’ αδά απ’ εκεί σατι εσυντύχαινεναν, η Φατιμέ χύτα εσωρέφτεν. Έρθεν σο νούν ατες τ’ ουκ εξέρ’ πολλά Τουρκικά και για τ’ ατό να συντυχαίν απ’ ελίγο για να μην εγροικούνε οι μουσαφίροι ότι ουκ εξέρ’ καλά τα Τουρκικά. Άετς ελίγο εκοντοστάθεν. Απ’ απεσαν ατες «αν εγροικούν τίπο ασην γλωσσα μ’ να λέγω ότι τση μάνα μ’ η γλώσσα Λάζτζε εν και για τ’ ατό ουκ επορώ να συντυχαίνω καλά τα Τουρκικά» είπεν και γάλε γάλε εποκόπεν ασο συντύχαιμα. Οι άλοι όμον τ’ εγροίκεσαν ότι η Φατιμέ εκοντοστάθεν να συντυχαίν, επήγαν ν’ ερωτούν ατένα κάτι, εκείνε χύτα εσκώθεν και «εσείς κατσείτε, εγώ ας θένω επάν ένα τσάί και έρχομαι» είπεν και εδιάβαιν σην κουζίνα μερέα. Η Φατιμέ σατι έτονε σην κουζίνα, η Ελίφ είπεν τσ’ άλλους τση μουσαφίρους «αυούτε η Φατιμέ καλό γυναίκα εν άμα εν Λάζενα και για τ’ ατό ουκ επορεί να συντυχαίν καλά τα Τουρκικά». Η Χαϊριέ πολλά εχαρέθεν σε ατό, εκείνε έτονε ασο Άρτεσεν του Ρίζου, έτον Λάζενα και έξερνεν Λάζτζε. Απ’ απέσαν ατες «έβρα τ’ εμώ τον άνθρεπο, απ’ αδανκάεν να συντυχαίνουμε εντάμα τ’ εμέτερο τη γλώσσα για να μην ανεσπάλω» είπεν.

 

Η Φατιμέ όμον τ’ εκλώστεν σο σαλόνι, η Χεϊριέ σατι εχαμογέλαεν «έπατς ε Φατιμέ, η Ελίφ είπε μας ότι εξέρεις Λάζτζε, πολλά εχαρέθα, εγω πα’ Λάζενα είμαι και εξέρω Λάζτζε, απαδανκάεν εντάμα συντυχαίνουμε» είπεν την Φατιμέ και πήγε να λέει κάτι σην Λάζτζε.
Εκείνη την ώραν ένοιξε την πόρτα και εσέβεν απές ο Αλίς με τ’ έναν σιοσιονιχτό αρνάσεψεν κάτι να λέει τη μάναν ατ’ σα Ρωμαιικά. Η Φατιμέ όμον τ’ έκουσεν τον Αλί να συντυχαίν Ρωμαιικά, πριν εγβαλείνε ασο στόμαν ατ’ δίο, τρία λόγε, εγρέξεν ατόνα «έλα, το θέλεις και ουκ αφήνεις μας να κάχουμες ελίγο και ν’ εφταίμε παρακάθι;» είπεν ατόνα σα Τουρκικά άμα ατόσον βοηχτά να μην ακούεται η λαλία του Αλί. Άετς σατι εγρέζενεν πα’ επλέσεν ασο χέρη του παιδίν ατες και έσουρεν ατόνα έξου. Ο Αλίς όλον εμπρό εσεσούρεψεν αση μάνας ατ’ το γρέξιμο άμα χύτα εγροίκεσεν τ’ εποίκεν. Απ’ απέσαν ατ’ «ότι νε γίνουτουν εγέντον και άρ εν’ πολλά αργά» είπεν. Πριν να λέει το ντέρτιν ατ’ ο καμμένος, ελιτορέφτεν έξου.

 

 

Ύσταρο η Φατιμέ ελίγο σεσουρεμένησσα εκλώστεν σοι μουσαφίρους ατες. Επήγεν κάτι να λέει, η Χεϊριέ χύτα ερώτεσεν τη Φατιμέ «έπατς ο παιδάς κάτι έλεγεν σε κάποια γλώσσα, το έλεγε, τό γλώσσα εν’ ατό το εσυντύχαινεν; Έκουσα σην Τραπεζόυντα μερέα συντυχαίνουν Ρούμτζε, εσείς πα’ ατό τη γλώσσα με συντυχαίνειτε;». Άετς όμον τ’ ερώτεσεν η Χεϊριέ, έστραψεν η ασπήρα τση Φατιμές το κεφάλη. Εσεσούρεψεν το να λέει. Το κεφάλην ατές εταραχίεν και εγέντον άνου κάτου. Η Φατιμέ εποίκεν όμον ουκ άκουσεν και αρνάσεψεν να ταραχήζ’ τα σκεύια το έσανε σο τραπέζι επάν. Η Χεϊριέ αλομία ερώτεσεν και η Φατιμέ άλλο να φέβ’ δρόμο ουκ είχεν. Το κεφάλην ατές κουπλωμένο είπεν «εγω ντέ... εμάς είπανε ότι έν’ Λάζτζε και εμείς πα’ άετς εξέρουμ α’. επορεί πα’ να εν Ρούμτζε όμον το λές, εγώ ουκ εξέρω».

 

Το παρακάθι επάγοσεν. Τση Φατημές η λαλία αρνάσεψεν ν’ εγβαίν μηλιγκιχτά. Απ’ επέραν η Γιελίζ εσέβεν νάμεσα και είπεν «έπατς για μη ογρασέυεις να κρύβεις τη γλώσσα τση μάνας, τ’ εμέτερο οι μειζότεροι πα’ Ερμενίτζε εξέρουν, εγώ ουκ εξέρω άμα ν’ έξερνα καλό ν’ έτον».

Ασα πλεστία αρνάσεψεν και η Ελίφ «επάτς τι είναι ατά το ακούω; τ’ ουλουνού τα ρίζας χαλαζμένα» και επάτεσεν και εγέλασεν.

Η Φατιμέ όσο ν’ ογράσεβεν να στέκ’ ορθά και να χαμογελάει σα πρόσωπα ‘τουνα, σο νούν ατες η εντροπή έφτασεν σην κορφή. Τίπο ουκ επόρενεν ν’ ενόνιζεν και τίπο ουκ επόρενεν ν’ έλεγεν. Ας επρατσηζνό το παρακάθι χνούδι οπίς ουκ επόμεινεν. Η Φατιμέ άλο ν’ επαρακάθευεν πα’ ουκ εθέλενεν. Εθέλενεν ν’ απομέν’ μαναχέσα. Εθέλενεν ν’ επέγνεν επλούτουνε σο στρώμαν ατες και έκλεγε ός ν’ εχόρταζε.

Η καημένηη Φατιμέ από τότε που έρθεν σο Ιστανπόλη και εσέβεν σ’ αυουτοινούς τσοι ξένους απές, εδιάβαν πολλά χρόνια. Όσον ογράσεψεν, ουκ επόρεσεν αγαπησείνε καϊνέναν απ’ ατεινούς τσ’ανθρώπους. Με τον καϊνένανένα ζεστόπαρακάθι ουκ επόερεσεν ποισείνε. Την Τούρκτσε καλά ουκ έξσερνεν και γιατ’ ατό πάντα ας ολουνούς απόμακρα εστάθεν. Ούλο εντράπεν ασα Ρωμαιικά, αση γλώσσα τση μάνας ατες το εσυντύχαινεν. Πάντα εφοβέθεν για να μην ακούειατένα καϊνίς. Για τη γλώσανατες, σ’ ούλους ψέματα είπεν. Αςτ’ έρθεν σο Ιστανπόλη, καλά καλά έξου ουκ επόρεσεν εγβείνε. Ας το εθέλενεν τα φορεσίας τίπο ουκ επόρεσεν αγορασείνε και φορεσείνε. Με τον άντραν ατες σο ιαλό χέρι με χέρι ουκ επόρεσε πορπατεισένε. Ση θάλασσα, σο κολύμπεμα ουκ επόρεσε πανείνε. Η ζωήν ατες εδιάβαιν νάμεσα σο σπίτι, σο οκούλι (σχολείο) και σο σουπερμαρκέτι.

Ατα μαναχό πα’ ν’ έσανε...

 

Το χειρότερο, τσοι φίλους το είχεν σο χωρίο πα’ ενέσπαλεν. Εικεκά πα’ καϊνίς ουκ επόμεινεν. Οντά επήγε σο χωρίο με τον άντραν ατες, ελίγους έυρεν και επόρεσε χασείνε τη γαριπίαν ατες. Η Αϊσέ, η Μηνέ, η Χαβά, ούλοιν εφήκαν το χωρίο και εξέβαν και επήγαν. Εκείνοι πα’ ποιος εξέρ’ π’ επήαν... Εκείνοι πα’ οπ’ επήγαν ενέσπαλαν ατένα. Η Φατιμέ επόμεινεν ολομάναχεσα με τ’ έναν άντρα και έναν παιδί.

 

 

Η Φατιμέ θέλ’ να κλώσκετε...

Η Φατιμέ θέλ’ να κλώσκετε οπίς σο χωριό άμα ου’ πορεί... Η Φατιμέ θέλ’ να ευρίσκεται σε ένα καφουλόπο επουκά για να κλαίει όσον θέλ’ και χορτάζ’ άμα ου’ πορεί... Η Φατιμέ θέλ’ να πάει να χάτε σα τρανά τα ραχία άμα ου’ πορεί...Η Φατιμε θέλ’ να πάει να καταλαγκέυει σα πλατέα τα παρχάρια επάν’ κες άμα ου’ πορεί... η Φατιμέ θέλ’ να κλώσκετε σο τζεχνέμι ντο εξέβεν και έρθεν άμα ατό πα’ ου’ πορεί...

 

Η Φατιμε θέλ’ πολλά άμα...

 

 

Η Φατιμέ έξσερ’ ότι η ζωή ουκ έν’ αυούτο που ζει. Άμα άλο δρόμο πα’ ουκ έχ’. Ο άντρας ατες αδά δουλέυ’ το παιδίν ατες αδά πάει σ’ οκούλι. Σο χωρίο μαναχέσα πα’ ου’ πορεί να πάει. Ν’ επέγνεν πα’ ασοι παλαίους πα’ καϊνίς ουκ επόμεινεν. Η Φατιμέ αδά καικά όμον τσ’ άλλους τσοι γυναίκους πα’ ου πορεί να ζεί. Τα πεθερικάν ατες έσανε πολλά τρανό Μουσλουμάνοι. Για τ’ ατό, ο άντρας ατές πα’ άετς εθράφεν και πολλά ζελέβ’ ατένα. Ουκ αφήν’ ατένα να πάει μαναχέσα αδά κ’ ακεί. Ν’ εφήνεν ατένα πα’ που να πάει άθιγο χρήματα; Ως τη γούλαν ατουνα είναι βολιγμένοι απές σο φουκαραλούχι. Το ν’ εφταέι η Φατιμέ;

 

Η Φατιμέ απ’ αδάν κάθεν επόμεινεν με τ’ ένα τελεκοντρόλι σο χέριν ατες να εφτάει ζάπινγκ σο τελεβιζιόνι. Άετς να κειρών’ την πονεμένη και καταρεμένη ζωήν ατες.

 

Η Φατιμέ όμον τσ’ άλλους τσοι γυναίκους το είναι μιλιόνε (εκατομμύρια) όμον ατένα, πριν να γιασαέυει καλά και χαρίν τη ζωήν ατες να χάτε και πάει.

Αδά σο καλαμπαλούχι την πόλη, τα ανέψια που να επορεί και αν επορεί και θρεφείζ’, να ανεσπάλουν ατενα. Για τ’ εκείνέτερα τα γαρδέλια, η Φατιμέ νε σον ντουνιά έρθεν, νε και έσουρεν αούτα τα ντέρτια και τα ζόρια τ’ έσουρεν.

 

 

Η Ιστορία ατζάπ να γράφτ την ιστορία τση Φατιμές..; Να ξέρουμε καμία ατά το έσουρεν η καμένησα, η κουρσεμένησα, η καταραμένησα..;  Να ξέρουμε τι ενόνιζεν και τι όνειρα είχεν..; Να τραγουδούνε με τα πουλίκας, τα όμορφα τα Ρωμαιικά τραγουδόπα το ακούγουσαν όμνοστα σ’ οτία, που ύλισαν και εκατήβανε ασα Ρωμειικά το είχεν σο νούν ατες και εγέντανε όμορφα λαλόπα σο στόμαν ατες..;

Γιαμ άγραφτη να χάτε και πάει, ουκε να ονεμάζεται πουθέν’ η Ωκενότενα η χωρότενα, η ανεψιά τ’ Αργοναυτών, η Φατιμέ..;

 

 

Από τον τύπο